در تاریخ پرتلاطم مغرب اسلامی، سلسلۀ سعدیان با ادعای انتساب به خاندان پیامبر(ص) و جایگاه شریفی که از این نسبت می‌یافت، بر عرصه قدرت گام نهاد. این سلسله به پشتوانۀ منزلت اجتماعی و معنوی خود در میان مردم، در بستری از تحولات سیاسی، اجتماعی و اقتصادی ظهور کرد و به نماد وحدت و اقتدار دینی در مغرب بدل شد. جامعه آن روزگار، که بر برداشت‌های قبیله‌ای و صوفیانه استوار بود، زمینه‌ساز شکل‌گیری ساختارهایی شد که درک آن برای فهم تحولات تاریخی منطقه ضرورتی انکارناپذیر دارد. کتاب حاضر با نگاهی پژوهش‌محور به بررسی جامعه و حکومت مغرب در عصر سعدیان می‌پردازد و به‌ویژه بر نقش زاویه‌ها به‌عنوان کانون‌های دینی و اجتماعی تمرکز دارد؛ مراکزی که در دل خود جنبش‌های متنوعی را پروراندند. همچنین، نقش قبایل بربر به‌منزله بنیان اجتماعی تاریخ سیاسی و فرهنگی مغرب و پیوندهای چندوجهی آنان با زاویه‌ها و حکومت سعدی، از محورهای اصلی این مطالعه است. نویسنده در این میان می‌کوشد تا منطق نهفته در تعاملات میان دین، قبیله و تصوف را آشکار سازد و بستر جغرافیایی، سیاسی، اقتصادی و اجتماعی این تحولات را تبیین کند. این اثر دریچه‌ای است به ژرفای تاریخ مغرب اسلامی؛ تاریخی که در آن دین، قبیله و تصوف به هم درآمیخته‌اند و در پیوندی پیچیده، یکی از مهم‌ترین دوره‌های تمدنی جهان اسلام را رقم زده‌اند.